diumenge, 13 de febrer del 2011

Día 463: de muy antiguo

No se hasta que punto he muerto como persona para renacer en otra cosa, pero creo que eso de renacer es un eufemismo del tufo a putrefacción que surge de mi propio interior. Ya no soy un hombre, ya no soy un ser humano, ya no soy lo que era, pero lo que soy ahora no tiene aspecto de nuevo, simplemente tiene el aspecto de un demonio interior que es más antiguo que la propia tierra, que sale de mis entrañas y se ha adueñado de mi identidad. Ahora soy más parecido a esa bestia atávica que surge de no se sabe muy bien donde que al humano por el que fui conocido. Ya no me reconozco ni ante el espejo ni ante nada, todo me parece nuevo, pero bajo esa novedad noto mis viejas y ancestrales ansias de destrucción, de autodestrucción...

dijous, 10 de febrer del 2011

diumenge, 6 de febrer del 2011

Día 456: irreparabilidad

Ahora que he realizado un acto irreversible, como la vida, me voy a plantear como puede eso afectar a mi vida. Es un acto largo tiempo en la cabeza, pero para nada madurado, para nada pensado y sobretodo, para nada valorado en sus posibles consecuencias. Me gusta el hecho de pensar en actos irreparables, dejan huella y las posibles secuelas, por terribles que sean, hacen que las cosas adquieran un tinte especial que el tedio de la vida normalmente no tiene. Los actos irreparables puede que sean difíciles, puede que sean maravillosos o terribles, pero hacen que la vida adquiera una intensidad que normalmente la vida no tiene, que a la vida normalmente no le pedimos porque la mayoría nos conformamos con el "confort" una palabra que con el tiempo le he cogido asco. Vivimos en un nivel mediano de intensidad en todos los sentidos, en una tebiez que nos deja sumergidos en este sopor que es la vida. Los actos irreparables y sin pensar dotan a la vida de algo que normalmente nos falta, a pesar de que sea una estupidez.
Creo que a partir de ahora, por lo poco que quede, voy a empezar a actuar de esta manera, por mucho que luego deba arrepentirme e incluso...

dimecres, 2 de febrer del 2011

Dia 452: quotidiania

Segueix el meu estat i no és que estigui preocupat, però si que estic sorprès. M'havia fet a la idea, ho havia dit una i una altra vegada, però m'ha agafat una mica de sorpresa de com ha passat tot. M'ho havia imaginat tot d'una manera molt més dramàtica i més pel·liculera i no, no ha passat res d'aquesta manera i ha estat tot d'una manera potser massa quotidiana i tot... no és decepció, simplement sorpresa. Tot és d'una manera una mica estranya per tot.